5 redenen waarom woningbouw in de Pampushout een zeer slecht plan is

In het bos van de Pampushout, parallel aan de Godendreef, zullen volgens het Stedelijk Woningbouwprogramma 850 woningen worden gebouwd. Gezien de grote vraag naar woningen lijkt dat op een eerste gezicht een sympathiek plan. Maar wie het analyseert komt tot de conclusie dat het een slecht doordacht idee is. 

Zo botst de Almeerse ambitie om een ‘groene stad’ te worden frontaal met het omhakken van toch al schaars bos in de provincie (Flevoland is de kaalste provincie van Nederland) en de klimaat- en stikstofdoelstellingen. Dat valt niet recht te breien met vage toezeggingen over ‘compensatie’ , ‘het is maar een paar procent’, laat staan gemeentelijke folderpraat zoals 'wonen in het bos' en 'met de natuur'.

Maar er zijn meer redenen waarom de voorgenomen bouw zsm moet worden afgeblazen.

1. Stedenbouwkundig gedrocht

De nieuw te bouwen wijk ligt volledig geïsoleerd van het bestaande Almere Poort. De drukke Godendreef – een autoweg die deel uitmaakt van de ring – leidt ertoe dat er geen enkele binding zal zijn met het bestaande stadsdeel. Een blik van boven laat dat goed zien: een smalle strook woningen langs een brede autoweg, met aan de ‘overkant’ alle voorzieningen. De wijk Pampushout maakt op papier deel uit van het stadsdeel, maar in werkelijkheid is er geen enkele sprake van cohesie met de rest van Almere Poort. Het hoort nergens bij. Daarmee is Pampushout gedoemd een doodse wijk te worden. 

Voor de gemeente is er blijkbaar ook nog eens een flink financieel risico, waarop volgens de prognose geen winst zal worden gemaakt. De gemeente houdt de financiële consequenties onder de pet. Het heeft er alle schijn van dat het hier gaat om een cadeautje aan de bouwsector, in plaats van een onderdeel van een doordachte stedebouwkundige ontwikkeling.

2. Strijdig met ‘Almere Pinciples’

‘Almere zal in 2030 leefbaar en gezond zijn’, is het overkoepelende ‘inspirerende richtsnoer’ dat de gemeente zegt te hanteren voor ontwikkeling van de stad. Diversiteit wordt gekoesterd en zal ‘op ieder terrein worden aangemoedigd’. Almere moet een toonbeeld worden van een inclusieve stad. Dat geldt duidelijk niet voor de beoogde wijk in de Pampushout, waar gezien de hoge kosten van het bouwrijp maken en de aanleg van de fysieke infrastructuur alleen koopwoningen in de hoogste prijsklasse kunnen worden gebouwd. 

In het wijkje zelf zal elke sociale cohesie ontbreken: het is te klein en langgerekt om voldoende voorzieningen voor bijvoorbeeld kinderen aan te leggen. Voor de bewoners is de bestaande OV-infrastructuur van Almere Poort onaantrekkelijk, want te ver weg. Nieuwe OV-routes zijn vanwege het lage aantal inwoners onmogelijk te exploiteren. Het wordt dus een autowijk, die overdag leeg is en daarmee een paradijs wordt voor criminelen.

3. Stadsbos de Pampushout degradeert tot een groenstrook

Almere Poort is een zeer stedelijk stadsdeel, met nauwelijks eigen groen. Zelfs het nu nog groen ogende Cascadepark wordt binnenkort verder bebouwd, en wat er overblijft is door zijn wijdse karakter een onaantrekkelijke, kale, tochtige open vlakte, met veel te weinig bomen. Het wordt zelfs mooie zomerse dagen weinig gebruikt. Dat betekent dat de bewoners van Poort voor een groot deel aangewezen zijn op de Pampushout en daar ook volop gebruik van maken. Het schaarse groen wordt door de bouw van 850 (!) woningen nog schaarser en wat er overblijft zal veel intensiever worden gebruikt. Dat is helemaal het geval als er in het belendende Almere Pampus een wijk komt van 25.000 woningen (of 30.000, zoals ook wordt bepleit; sommigen noemen zelfs 50.000 woningen). De communicatie daarover vanuit de gemeente is bepaald niet eerlijk: er wordt in deze kwestie stelselmatig gesproken over 'enkele duizenden woningen’. Dat is gewoon niet waar: het gaat om enkele tienduizenden woningen.

Dat betekent concreet dat de toch al flinke belasting op het groene gebied van de Pampushout enorm zal toenemen. Door de inkrimping zal Pampushout daarmee een soort veredelde groenstrook worden. De kaalslag in Almere Duin laat zien wat 'bouwen in het groen' betekent. Ook dit strookt niet met het imago van een groene stad. Almere wordt hierdoor meer een soort Los Angeles: tientallen kilometers verstedelijking, met amper groen en te weinig publieke voorzieningen.

4. Windpark te dichtbij

Het grootste deel van de woningen zal in een straal van 1 tot 1,5 kilometer van windpark Jaap Rodenburg II komen te liggen. Dat is dichterbij dan bijvoorbeeld de 2 kilometer die in Duitsland als minimumafstand wordt gehanteerd bij de aanleg van windparken en woningen. Door een Europees vonnis is de kans groot dat deze afstand ook in Nederland gemeengoed zal worden. De aandacht voor de gezondheidsgevolgen van windparken neemt toe. Overlast van geluid (met name verdragend, laagfrequent geluid) en slagschaduw kunnen bij bewoners leiden tot onder meer stress, hoofdpijn en andere klachten.

5. Ecologische structuur onherstelbaar aangetast

De Pampushout is door de jaren heen een essentieel onderdeel van de ecologische structuur van dit gebied geworden. Het bos kan wat onderhoud gebruiken, maar wie het kent ziet dat de natuur er echt tot wasdom is gekomen. Reeën, vossen, roofvogels, zangvogels, egels, salamanders etc. bewonen het bos. Dat kan alleen als er voldoende ruimte is. De bewering 'het gaat om slechts 4 procent van de totale beplanting' is ronduit leugenachtig. Voor de aanwezige flora en fauna betekent de bebouwing onherstelbare schade. Het gevolg is verdere verarming van de groene ecologische structuur van Almere.

Kortom, het plan voor de woningbouw in de Pampushout kan het beste de prullenbak in. Politici in Almere doen er beter aan eens te kijken naar oude stadsbossen zoals de Alkmaarderhout en de Haarlemmerhout. Die stammen uit de 17e eeuw en bestaan nog steeds, dankzij bestuurders met visie die het nut van bomen in een stedelijke omgeving inzagen. Almere verdient politici die inzien dat het gewin op de korte termijn op de lange termijn duur uitpakt. Van het bebouwen van de Pampushout krijgen we collectief spijt.